Part 5

उनले आफ्नो पहिलो शब्द मेरो अगाडी फ्याकिन् – “I am sorry. त्यो दिन जे भयो | त्यसको लागि धेरै धेरै माफी | मैले केहि नसोची त्यस्तो गरे तपाइको feelingsको ख्याल नराखी | I am sorry.”
“ठिक छ, केहि छैन ”
“तपाईलाई नि के कुरा भन्नु थियो ? भन्दै हुनुन्थ्यो ?”
“हैन पहिले तिमि भन “
“OK, म हिजो देखि कलेज आको | तपाइको रूम बाट म आफ्नो रुम पुग्दा, मेरो फोनमा कल आयो | अनि म गए त्यो फोन गरेको मान्छेले बोलाएर |”
“कसको फोन आको थियो ?” मैले बिचमै उनलाई रोके |
“अ त्यसकै बारेमा कुरा गर्न बोलाको थिए | तपाईलाई भन्या थिए नि मेरो ब्रेक अप भाको १ महिना भयो |”

एती सुनेर मेरो मुहारको हाउ भाउ परिवर्तन भयो | मुस्कान एक्कासी निभ्यो जस्तो कसैले क्यान्डल ‘फु’ गरेर निभाउदा आगो निभ्छ | मनलाई थाम्न सकिन उनले ज भन्न लागेको थिइन् त्यो म सुन्न सक्दिन | जबर्जस्ति “अ” भने |

“अ उसकै फोन आको थियो | अनि उसले मलाई सरी भन्यो | उसले खासमा उसलाई स्पेस चाहियो भनेर ब्रेक अप गर्या थियो | तर तपाइँलाइ र मलाई संगै देखेपछी कलेजमा उसलाई ईर्ष्या लाग्यो अरे उसले मलाई कल गर्यो अनि सरि भन्यो अनि हामि बाहिर घुम्न गको थियेउ | फेरी सम्बन्ध अगाडी बढाएर | मैले उसलाई भुलिसकेको जस्तो लाग्थ्यो तपाईलाई भेटे पछी तर उसले छोडेर गएको मेरो मुटुको भाग भर्न मात्र तपाइँप्रति आकर्षित भाको रैछु | म उसलाई नै अझै माया गर्दो रैछु | I am sorry. तपाईलाई मैले आफ्नो स्वार्थको लागि, आफ्नो टुक्रिएको मुटुको लागि औसधि जस्तो प्रायोग गरे | मैले दुखको अन्जानमै एस्तो गरे | चोटले मेरो आखा टालिएको थियो | के गर्दैछु थाह थिएन | मात्र मुटु खुसि पार्न थियो | तर मैले तपाइँसंग मित्रता त्यसको लागि गाँसेको थिइन | मित्रता मैले सचिकैको गासेको हो | तर त्यो सिनेमा हलमा जादा मलाई प्रतिक र आसिस अनि समिक्षा र प्रतीक्षालाइ देखेर एकदमै नराम्रो लाग्यो अनि ,,,I am sorry. तपाइले बुझ्नु हुन्छ होला |”
मलाई त्यहाँबाट भाग्न मन थियो | त्यहाँ बाट बिलाउन सक्ने भाको भए बिलाउथे होला एकैछिनमा | ‘हजुर म बुझ्छु केहि छैन’ भन्न सके | स्वरमा सामान्य पार्न प्रयास गरे धेरै अनि आखाबाट आँशु नझार्न पनि | उनको मुहार हेर्न सकिन मैले |
“thank you. मलाई लागिरथ्यो तपाइले बुझ्नु हुन्छ भनेर | I mean, तपाइँले त्यस्तो seriously पनि सोच्नु भको थिएन होला |”

उनि बाइ भनेर गइन् | उनलाई हेरिराखे, उनि गको | उनि ढोकामा पुग्नासाथ आसु खसे मेरा | जस्तो कि कुनै झरना हो मेरो आखा | उनि मेरो जीवनको ढोकामा आइन्, भित्र पनि नछिरी ढोका बन्द गरेर गइन् | मेरो आखाले भ्यौन्जेल उनलाई हेरे | उनि गइन् बिलाईन् कुर्सीमा बसे | आसु झारिरहे | गोजीबाट उनको लागि लेखेको कविताको कागज निकाले | त्यसलाई हत्केला भित्र कुच्याएर फ्याके | आसु पुछे, एकछिन शान्त भए तर फेरी आसु आफै निस्किए | जबर्जस्ति आशु रोक्ने प्रयत्न गरे | तर आफै झर्न थाले आशु | कसरि रोक्नु यो आशु ? कसरी ? सकी नसकी आशु पुछेर लाइब्रेरी बाट निस्किए | ढोका बाट अलिकति बाहिर न्सिकिए तर त्यो भन्दा अगाडी बढ्न सकिन | फेरी लाइब्रेरी छिरे अनि त्यो अगी फ्याकेको कविता लेखेको कागज खोजेर त्यत्तिकै गोजीमा हाले अनि लाइब्रेरीबाट निस्किए अनि कलेजको गेट सम्म पुगे | कसैले बोलाको जस्तो लागिराथ्यो तर ध्यान दीइन |

सफारीवाला दाइले केहि बोलिराथ्यो | मैले ध्यान दिन सकिन के भानिराथ्यो | अलिक ठुलो स्वरमा भन्यो –“ओ भाई “
“हजुर ? ह ? “
“का जाने तिमि ?”
“का आइपुग्यो दाई ?”

उसले आइपुगेको ठाउ भन्यो | त्यो पनि याद गरेको थिइन मैले | मैले ओर्लिनु पर्ने ठाउभन्दा करिब १० मिनेट पर पुगीसक्या थिए म | यहि रोक्नु दाई भनेर ओर्लिए म |
पैसा दिए | फिर्ता पैसा लिए या लीइन थाहा भएन | छिटो छिटो आफ्नो रूम पुगे अनि ढोका लाएर सिधै ओछ्यानमा पल्टिन गए | लुगा जुत्ता केहि नखोली | सिलिंगतिर टोलाईरहे निस्मालाइ सम्झेर | सबै चिज एक एक गरि याद आयो जस्तो कि यो सबै मेरै अगाडी भैरहेको छ | आज उनलाई त्यो केटासंग गको कुरा सम्झिदा फेरी आसु झर्यो | सायद रोकिदैन यो आसु | गोजीमा गाजा थियो बिर्सेछु | निकालेर ओछ्यानमा राखे | चुरोट बाल्न चुरोट खोजे गोजीमा एउटा पनि थिएन | बाहिर जान मन लागेको थिएन तर अब साथ भनेको यहि चुरोटको थियो | आसु पुछे, यिनमा आफ्नो अनुहार हेरे | अनुहारमा आखा भन्दा मुनि पुरै भिजेको | बाथरूम गए मुख धोए अनि बाहिर निस्किए | दोकानबाट बिस डिब्बा चुरोट अनि दस फुल रक्सि अनि खाने कुराहरु लिएर आए | एती सबै किन्छु भनेर सोचेको थिइन तर फेरी घरबाट बाहिर निस्किन मन थिएन | त्यो दुनियामा जानु थिएन जहाँ निस्मा अरु कोहीको अंगालोमा, अरुको कोहीको खाटमा अरु कोहीको ओठ चुम्छिन् | एकचोटी facebook खोले, निस्मको मेसेज आको रैछ, हेर्न मन लागेन | facebook deactivate गरे, uninstall गरे अनि फोन स्विच अफ गरेर बसे | बिहानको १० बजिराको रैछ भर्खर | ऐले नै रक्सि खान मन लागेन, किताब पढ्न थाले तर भान हुन थाल्यो शब्दहरु उडेर उनको मुहार बन्दैछ | कथाको पत्रले बोलेको डायलगहरु उनको आवाजमा सुनिराछु | उनले अघि मेसेज पठाको थिइन्, खोलेर हेर्न मनलाग्यो तर हेरिन | किताब बन्द गरे | अनि तेत्तिकै पल्टिए खाटमा, उनकै सम्झना, उनकै मुहार, उनकै कुराहरु दिमागमा |

सायद घाउ ताजा भएर झेल्न गाह्रो भाको होला | भोलि त बिर्सिन्छु, सायद पर्सि ? समयले बिर्साउछ होला | तर यो त भविस्यको कुरा हो | पछी राम्रो दिन आउछ त्यो सोच्नु उत्तम हो | तर भोलिको दिनलाई अन्ग्कमाल गर्न आजको दिनमा बाच्नु पर्छ | मुटु सबैको दुख्छ, धेरै चोटी दुख्छ | तर यसले दुखाइ कम हुँदैन | मुटुको दुखाइ हो, कसैको दिमागबाट निस्केको वुद्धिमानी वा ठुला कुराले चोट कम हुदैन | केले हुन्छ त ? कसरि हुन्छ त ? मुटुको दुखाई कम ? सायद स्वीकारेर हुन्छ होला | सायद ध्यान हटाएर हुन्छ होला | बिर्सेर त अवश्य हुन्छ तर यो दिमागले यस्तो कुराहरु चाडै बिर्सिदैन | यो दिमागले यस्तै कुराहरु चाडै बिर्सदैन | माया, यो भावना एक अर्काप्रति आकर्षण किन ? साथ चाहिन्छ किन ? एक्लै जनिमिन्छ मान्छे एक्लै मर्छ फेरी बिचमा किन कसैको साथको आवश्यकता ? प्रेम हुन्छ, मुटु दुख्छ | यो सबै चेतनाको कमाल हो | मुटु दुखाइ मान्छेलाई मात्र हुन्छ | चेतना विकसित भाको मान्छे…
म अझै केहि सोच्न सक्दिन | मेरो दिमागमा विचारहरु पजल जस्तो छरिएका छन्, मैले एकै ठाउँमा मिलाएर राख्न सक्या छुइन | १० नै बजेको होस, ११ नै बजेको होस, समयले केहि फरक पार्दैन | जति बजे पनि | जब घात पुग्छ मुटुमा तब सास नै रोक्केला जस्तो हुन्छ, समय चलेर नचलेर के नै फरक पर्छ ?
ओछ्यानबाट भारि मुटु लिएर उठे | चुरोट सल्काए, अब त फोक्सो जल्छ, खराब हुन्छ यसको चिन्ता नि लाग्न छोड्यो, फेरी अर्को सल्काए | दुइवटा एकैचोटी तान्न थाले, सायद मुटुको दुखः कम पार्न शरीरलाई दुखः दिन खोजिरछु | रक्सीको पेग बनाए खान थाले | बिस्तारै बिस्तारै | वरिपरीको केहि मतलब छैन | बाहिर हल्ला भैरहेको छ, केहि मतलब छैन | कसैले मेरो ढोका ढकढकायो केहि मतलब छैन | बाहिर भूकम्प आयो भनेर भागिरहेका छन् केहि मतलब छैन | फेरी कोहि बोलाउन आउछ पक्का | चुरोट निभाए ताल्चा लिए अनि ढोका बाहिरबाट लगाए अनि मेरो रूमको पिछाड़ी पट्टि सानो गल्लि छ | त्यहाँ को गयो थाहा हुदैन | सानो पर्खालले घेरेको छ म बसेको घर, एकदमै उचो पर्खाल | त्यहाँ गए अनि झ्यालबाट भित्र छिरे, झ्यालहरु भित्रबाट बन्द, ढोका बाहिरबाट बन्द | कोठा भित्र अध्यारो, मन भित्रको अंध्यारो कोठा भित्रको बन्द बेसी छ | यो भावनात्मक अँध्यारो भौतिक अँध्यारो भन्दा धेरै कालो छ | फेरी हल्लायो जमिन, म न आत्तिए न हासे न रोए न केहि चिन्ता लाग्यो मात्र यो प्राकृतिक प्रकोपसंग हल्लिए | डर लागेन | बाहिर चिच्याउदै छन् | म रक्सि पिई रहेको छु | भुकपा रोक्कियेछ, बाहिर मान्छेहरु चिच्याएको पनि | कता घर ढल्यो अरे | दुइ तल्ले त्यहि हेर्न कोहि जाने योजना बनाइराछन् |

Latest Posts