अभ भाइ अगाडी,भाइको पछी म, र मेरो पछी उनि, यसरि २०८ नम्बर कोठा पुगेउ| भाइले कोठा खोलिदियो र साचो मेरो हातमा राखेर फर्कियो र म अनि निष्ठा कोठामा छिरेउ| उ छिर्ने बित्तिकै खातको एउटा कुनामा गएर छेउ पट्टि बसी, दुइटा हातलाई आफ्नु दुइ खुट्टा बीच च्यापेर, सायद धेरै नै जाडो भयो उसलाई| मैले भने कोठाको ढोकाको चुक्कुल लगाए र जुत्ता खोलि आफ्नै घरमा बसेझै ब्लान्केट ओढेर बेडमा पसे| निष्ठा अहिले सम्म पनि अघि जसरि नै एउटा छेउमा बसेकी थि|
“किन त्यसरी बसेको, ब्लान्केट ओढेर बस्|” सिधै तानु कि जस्तो लागेको थियो तर आग्रह गर्नु नै उचित लाग्यो|
“नाई,मलाई यतिमै ठिक छ|” उसले यहि भन्छे भनेर मैले पहिले सोची सकेको थिए|
“काम्दै छस्,अनि ठिक छ भन्छस| बुढाले भनेको खुरुक्क मान्|” यति भन्दै उसको एउटा हात समाएर , उसलाई आफ्नु छेउमा ल्याए| उसलाई ब्लान्केट ओढाएर, आफ्नु छातीलाई उसको सिरानी हुने मौका दिए र मेरो हात चाही उनको कपालहरु खेलाउन ब्यस्त भए, मानौ मेरो हात हैन काईयो थियो | उसले केहि असहज महसुस गरेको कुराको ज्ञात छ मलाई, तर म ढुक्क थिए उसको त्यो असहजता एकछिनलाई मात्र हो|
मैले सोचे जसरि नै, उसलाई केहि सजिलो हुदै आयो होला र मेरो अंगालोमा लामो सास फेर्दै झन् कस्सिदै थि| अघि सम्म उनको कपालमा भएको मेरो हात उसको घाटी सुम्सुम्याउन लाग्यो, र हामि एक अर्काको आखामा हेर्न लागेउ| हामि दुइकोओठ को दुरी निकै कम थियो, यति कम कि हामि एक अर्काको तातो सासलाई महसुस गर्दै थिएउ| मैले आफ्नु हातले उनको घाटीमा केहि बल लगाए र आफु तिर ताने र हाम्रो ओठ फेरी जोडिन पुग्यो| जोडिएका मात्र हैन, एक अर्का संग जोरी खेल्दै थिए हाम्रा ओठ,मैले आफ्नु दुइ ओठले उसको एउटा ओठलाई टोकेझैँ गरे र उसको सास झन् भारि र गहिरो हुदै गयो| अघि सम्म उनको घाटीमा भएको मेरो हात, मैले आफै पत्तो नपाइकन उसको मुटुको माथि पुगेर त्यहाँ जदकिएर बसेको बस्तीलाई खुला बनाउन खोज्दै थियो| धेरै प्रयास पछी सफल भयो मेरो हात, उनको छाती माथि रहेको दुइटा जकडिएर बसेको बस्तीलाई आजाद बनाउन| यो सुरुवात मात्र थियो, हामि भर्खर जन्मिएको शिशु जस्तै निर्बस्त्र भएर एक अर्काको अंगालोमा कुन बेला पुगेउ चेतना नै भएन| यहाँ के हुदै थियो भनेर हामि दुबै मध्य कसैको पनि, न मनले सोच्न सक्यो न दिमागले नै| आफ्नु मायाको बोट उसको मनमा उहिले रोपेको थिए अभ पालि थियो अर्को बोट रोप्न| यसपछि उनको एउटा वाक्य र त्यो पलको भाव नै कहाँ उडेर गयो गयो|
“हामि यो सहि त गर्दैछौ नि बुढा, म १४ बर्षको मात्र छु|” आफ्नु आखामा अनगिन्ती प्रश्न हरु बोकी उसले मेरो आखामा हेर्दै यति भनि| त्यसपछि उसले मलाई सोधेको प्रश्न,मैले आफैलाई सोध्न बाध्य भए| खोजे भने भगवान भेटिन्छन अरे, तर मैले यो प्रश्नको उत्तर भेटिन| उसको ओठमा मायाले भरिएको चुम्बन गरे र “लव यु” भन्दै हामि फेरी लुगा लगाउन लागेउ| मुटु एक थियो र आत्मा पनि, तर यो भौतिक शरीर चाही एक हुने सहि समय अहिले हैन जस्तो लाग्यो दुबैलाई र हामि यो कार्य पछिको लागि राखेर हामि दुवै घर फर्केउ| पहिले उसलाई उसको घर पुर्याए र त्यसपछि म आफ्नु|
