“म पुग्न चाही कति बजे पुग्नु पर्ने?” उसले आफै केहि नभन्ने, यो पनि मैले नै बुझी माग्नु पर्यो|
“म ८:४५ मा हिड्छु घरबाट,अनि ९ बजे सम्म पुग्छु, हजुर पनि त्यहि त हो|” उ पो १५ मिनेटमा पुग्छे, मलाई पुरै १ घण्टा लाग्छ ठिमीबाट पुग्न|
“हुन्छ, घरमा चाही के भनिस्?” बुझ्न मन लाग्यो उसलाई चाही बहाना बनाउन आउछ कि नाई भनेर|
“के भन्नु र , मामु दिउसो भरि अफिसमा हुनु हुन्छ, केहि भन्नु पर्दैन मैले, मात्र ५ बजे घर पुगे पुग्छ|” कति सजिलो उनको घरमा, न कसैको इजाजत लिनु पर्ने न् कसैलाई सफाई दिनु पर्ने|
“मतलब त र म, ६ घण्टा संगै बस्न पाउने भयौ?” म भित्रको खुसि मेरो बोलीमा प्रस्ट महसुस गर्न सक्दि हो उसले|
“नाई,कसले भन्यो र ?मनमा ज् आयो त्यहि है |” सधै जस्तो उसको कुरा बुझ्न, मलाई थप एकपल्ट गार्हो पर्यो|
“मेरो साथि पनि आउछे म संग, म एक्लै आउने हैन नि|” अघि सम्म म भित्रको खुसि,उसको यो एक वाक्यले गर्दा खोइ कहाँ बिलायो बिलायो|
“को साथि नि?” कवाबमा बन्न लागेकी हड्डीको नाम थाहा त हुनै पर्यो मलाई पनि|
“मेरो जिग्री सृष्टि के, कति नाम कुरा गर्छु त हजुरसँग उसको बारेमा |” नाम सुनेको हो,अनि निष्ठाले सृष्टिको बारेमा गर्ने सबै कुरा पनि सुनेको नै हो तर मलाई सृष्टि निष्ठा संगै आउने कुरा पटक्कै मन परेन|
“हुन्छ”, तिमीहरु दुवै जना आउनु |” मन नलागे पनि हुन्छ भन्नै पर्यो, मेरो हुन्नले फेरी भेट्ने कुरा नै सकियो भने अर्को तनाब|
“कस्तो ठुस्केको हजुर! जिस्केको हो मैले?” मेरो बोलीबाट उसले सायद बुझी मेरो मनको कुरा, फेरी कत्रो जिस्केकी उसले, मन चोर्न निकै सिपालु यो केटि|
“अनि के नचाहिने कुरामा जिस्केको त गु, त कस्सम गु होस्, छेरौती होस्|” म उनि संग केहि रिसाए तर मिठो पारामा|
“अनि हजुर गुको वरी परि उड्ने, गुइए किरा|” उसले पनि बडो मज्जाले जवाफ फर्काइ |
दिनहरु पनि कति चाडै बितेको, भेट्ने दिन पनि आयो| आज भ्यालेन्टाइनडे,अरुलाई भ्यालेन्टाइन होला,मेरो लागि निष्ठासंग भेट्ने दिन हो आज| निकै बिशेष भन्छु आजको दिनलाई, ६ बजे नै बिस्तरा छोडे र तैयार हुन लागे|
