“हामि साथि मात्र त हैन,तर तिमि किन माया हो भनेर अपनाउन सक्दिनौ के ?” अभ चाही मलाई सक सक भैसकेको थियो , उनि संग सम्बन्धमा गासिन|
“तिमीलाई के थाहा, मेरो लागि यहि नै माया हो कि?” उसले के भनेको मैले केहि बुझिन, हुन त् कहिले पो बुझेको हो र उसको यस्ता कुरा |
“मतलब?” नबुझे पछी यो बाहेक केहि जवाफ भेटिन मैले|
“हजुर केहि बुझ्नु हुन्न, छोस्नुस|” हैन नबुझ्ने कुरा गरेसी कसरि बुझ्नु मैले|
“तिमीले आफै भनेको हैन, कति कुरा मानिसले बुझछन र मानिसले बुझ्न नसकेको कुरा मनले बुझ्छ|मलाई पनि बुझाउ,म बुझी हाल्छु नि|” उसले भनेको कुरा फेरी उसलाई नै फर्काएर, उसको भनाइ बुझ्न खोज्दै थिए मैले|
“हजुरको लागि यो मित्रता मात्र होला,हो मैले माया देखाइन होला तर मेरो लागि यो माया हुन सक्छ नि|” जाबो यति कुरा भन्न पनि किन यति बेर लगाको होला,तर जे भए पनि भनिन् अन्तिममा|
“मतलब मलाई माया गर्छौ?” म आज कुरा प्रस्ट गर्ने निधो लिएर बसेको थिए| आखिर कहिले सम्म दिशा बिहिन भएर बस्नु|
“अनि अहिले भर्खर के भने त मैले? तर एउटा कुरा मान्नु पर्छ हजुरले, अनि मात्र यसलाई हजूरले माया भन्न पाउनु हुन्छ|” म भन्न सक्दिन, यति सुनेपछि मेरो खुसीको उचाई कहाँ पुग्यो|
“हुन्छ,के कुरा भन न |” उसले जे भने पनि मान्न तैयार थिए, हाम्रो यो सम्बन्धलाई मायाको दर्जा दिनलाई|
“आज बाट हजुरले मलाई तिमि हैन त भन्नु है|” के के न होला भनेको, जाबो यति|
“त्यसो भए त मलाई माया गर्छस्?” उसले जे सुन्न चाहेकी मैले त्यो पुर्याए,अभ पालो उसको|
“आइ लव यु |” यति मात्र सुन्नलाई मेरो कान यति प्यासी थियो,र यति सुन्न पाउदा यति खुसि मिल्यो माले, व्याख्या कसरि गरु म |
“लब यु टु गु|” मनको कुरा मुखमा ल्याउन एक पल पनि खेर फ्यालिन|
थप केहि बेर गफ गरियो, र सुत्नु अघि फेरी एकपल्ट माया जिकिर गरियो| आज जति मिठो निन्द्रा कहिले लागेको थिएन र अघि गरेको गफ सुन्दै यति मिठो निन्द्रा लाग्यो, र बिहान उठ्दा सम्म हिजो रातको मिठास अझै कायम थियो|
